شعر و ادب یا شعر و بی ادبی؟؟!!!
بنده اصولا برای خواندن شعر به کتاب هایی که دارم بسنده نمی کنم و اغلب در وبلاگ ها و سایت ها هم دنبال خواندن شعر از شاعرهای جوان کشورمان که برای خود اسم و آوازه ای هم دارند هستم ولی متاسفانه گاهی با شعرهای مواجه می شوم که نه تنها از لحاظ محتوا حرفی برای گفتن ندارند بلکه کلماتی در آنها بکار رفته که چیزی جز فحش و ناسزا وتوهین نیست جالب اینجاست که مثلا در شعر ازعشق گفتن ولی معشوق را به باد فحش کشیدن، واقعاً جای تاسف دارد دلم میسوزد به حال نسل آینده که قراراست این نوع شعرها ورد زبانشان شود؛بیچاره معشوقی را تصور کنید که قراراست به جای شنیدن شعرهای دلنشین از زبان عاشق فحش های رکیک نوش جان کند . من نه شاعرم نه ادعایی در این مورد دارم و بارها هم گفتم این چیزهایی را که اینجا می نویسم فقط احساسات درونیم نسبت به محیط اطراف هستند همین، ولی بی شک هم من و هم همه ی مردم ایران خیلی راحت میتوانیم شعرخوب را از شعر بد تشخیص بدهیم . اینک روی سخنم با آن عده از شاعرهایی است که اسم و رسمی دارند و گاهاً آنها را استاد خطاب می کنند،و انگار شهرت باعث شده که یادشان برود شعر یعنی چه؟ مگر نه اینکه شعر خوب باید حاکی از پسندیده ترین اخلاق، قوی ترین احساسات و لطیف ترین سلیقه ها باشد تا عمومی تر و دیرپای تر گردد. شعر خوب آن است که خوب تهییج کرده و خوب فهمیده شود، خوب به حافظه سپرده شود و این میسر نیست مگر این که در گفتن آن اخلاق ساده ی عالی، حس و هیجان شدید و سلیقه به کار رفته باشد.مطمئناً شما خود این ها را بهتر از من می دانید حال شما را چه شده که به خود اجازه می دهید چنین الفاظ زشت و نا پسندی را که بی تردید اراذل و اوباش و گنده لات ها هم در دعوایشان به کار نمی برند در شعر به کار ببرید وعده ای هم از سر نادانی به به و چهچه سر دهند؟؟؟!!!!!!!!!!!!
بی‌ادب تنها نه خود را داشت بد بلکه آتش در همه آفاق زد
+ قصد داشتم لینک بعضی از این اشعار رو بذارم تا شما خود به قضاوت بنشینید ولی دیدم که این گونه شعرها هرگز خوانده نشوند بهتر است.